سياسي. روابط بينالملل
رئوف پيشدار : شرايط امروز جهان مويد اين مهم است كه نظامهاي حاكم بر آن در حل مسايلي كه مبتلابه بشر است ، در همه زمينهها ، اجتماعي ، اقتصادي ، سياسي و فرهنگي به بن بست رسيده است.
اين نظامها در اساس ادبيات و نظريات آنها نميتوانند پاسخگوي نيازهاي مادي و معنوي حال و آينده انسان باشند ، و ركود و بحران اقتصادي و اجتماعي و فرهنگي حاكم بر جهان ، بخصوص در غرب ، تاييد اين نظر است.
چنين شرايطي حكم ميكند كه به نظريه پردازي و طراحي نظامهاي جديد براي مديريت جهان كه مبتني بر فطرت پاك انسان باشد ، به عنوان يك ضرورت قطعي نگريسته شود ، كه بار اصلي آن بر دوش نهادهاي علمي و تحقيقي مانند دانشگاهها و حوزههاي علوم ديني است ، كه بايد به تبيين و تدوين تئوريهاي اسلام به عنوان جايگزيني از همه رو مناسب براي اداره امور ، و معرفي آن به جهانيان بپردازند.
وضعيت امروز جهان گواه بر اين مهم است كه تئوريهاي قديمي ناكارآمدتر شده اند و انسان براي اداره و پيشبرد امور خود ، نيازمند طراحي نظام نوين جهاني مبتني بر عدالت ، برابري و فطرت پاك انساني است ، و اگر نظام اسلامي ما به عنوان نظامي كه اين ويژگيهاي اساسي را تبليغ ، و در صدد حاكمسازي آن است بتواند اين نظم را تبيين و تدوين كند و در معرض قرار دهد ، همانطور كه رييس جمهوري اسلامي ايران اخيرا در مراسم معرفي اساتيد نمونه دانشگاههاي كشور گفت ، ساخت علم و فناوري آن كار سختي نخواهد بود. و به فعليت در آمدن آن كار پيچيدهاي نيست و تنها بخشي از توان موجود است كه با هدف قرارگرفتن آن ميتواند عملي شود.
در اين مسير بايد عنايت داشت كه در همه اديان الهي اين باور بنيادي وجود دارد كه فلسفه بعثت همه انبيا (ص) دو اصل مهم ، خدا پرستي و عدالت بوده كه پايه و اساس زندگي سعادتمند و توام با صلح و آرامش براي تمامي مخلوقات خداوند و اشراف آنها بني آدم (ع) ميباشد. در طول تاريخ هيچ قوم وملتي ديده نشده و تاريخ روايت نكرده است كه بدون توجه به اين دو اصل مهم ، يعني خدا پرستي و عدالت ، توانسته باشد به سعادت و آرامش برسد و از مواهب آن براي هر دو جهان ، بهره مند شود.
روابطي كه امروز بر جهان حاكم است ، اينكه در آن عدهاي ميخواهند با زور سلاح و به رخ كشيدن قدرت زرادخانههاي خود ، به تامين منافع خويش بپردازند ، تنها يك علت دارد و آن دور شدن وفاصله گرفتن از باور و عمل به تعاليم انبياي الهي و تكيه بر تئوريها و نظرات مبتني بر نظام مادي است كه به استعمار نو انجاميد و به بن بست رسيدن آن امروز عيان و پيدا است.
پيامبران الهي همه صلح دوست و مبشر دوستي و رفاقت و برادري بودند . با اين همه دور شدن بشر از فرهنگ آن بزرگواران امروز كار را به جايي رسانده است كه براي بسط سلطه ، غارت ديگر ملتها و تامين منافع ، عده اي العياذبالله به پيامبران خدا توهين ميكنند . روشن است كه بشر با اين فرهنگ و ادبيات راه به جايي ندارد و نخواهد برد و يقينا هرگز به صلح و آرامش و پيشرفت نيز دست نخواهد يافت ، مگر اينكه نظمي نو براي مديريت جهان در انداخته شود كه اساس و بنياد آن بر اصول اساسي فطرت آدمي يعني خداپرستي ، عدالت و برابري استوار باشد كه تئوريسازي و نظريه پردازي آن ، به عنوان يك ماموريت اساسي ، امروز بر دوش علما و انديشمندان اسلامي در حوزهها و دانشگاههاست.
