ورزش. مكان ورزشي. ورزشگاه
از: محمدكاظم جعفري
الجزيره - در خيابان حسيبه بن بوعلي در مركز شهر الجزيره، خودرو ناگهان تغيير مسير ميدهد، علت را ميپرسي، تاكسيران با دست خود جماعتي از نوجوانان و جوانان را نشان ميدهد كه با چهرههاي برافروخته به اين سو مي آيند، برخي چوب و سنگ هم به دست دارند.
اگر نگريزيم، به ما و خودرو حمله ميكنند. معلوم نيست چه اتفاقي بيفتد.
بسرعت دور ميشويم. ميگويد: سعي كن هرگز در سر راه طرفداران فوتبال هنگام خروج از ورزشگاه قرار نگيري.
از كمي دورتر حركات آنان را زير نظر ميگيري : همه هيجان زدهاند و گويي كه عليه كسي يا چيزي تظاهرات ميكنند، اما جنون برد يا باخت با چاشني اعتياد و مستي، برخي را به يك بمب ساعتي واقعي تبديل كرده است.
ارديبهشت - ۸۷روزنامهها از مجروح شدن دهها تن از جمله هفت پليس در جريان مقابله با خشونتهاي طرفداران فوتبال و زنداني شدن ۱۷تن تماشاگر در پايان بازي تيمهاي اتحاد شهر عنابه با وفاق شهر سطيف در ورزشگاه ۱۹ماه مه شهر عنابه خبر ميدهند. ميزبان شكست ميخورد و تاوان آن را شهروندان و پليس ميپردازند. يك پليس بر اثر شدت جراحات، به بخش آي .سي .يو منتقل مي شود.
همين روزها اتفاقات مشابهي در شهر وهران ( ۴۵۰كيلومتري غرب الجزيره) پس از ديدار تيم مولوديه وهران و وداد شهر تلمسان ( ۵۰۰كيلومتري غرب الجزيره) رخ داده است و باز هم اين باخت است كه طرفداران ميزبان را خشمگين به خيابانها ميكشاند و باز هم باران سنگ و چوب. شهر بعلباس نيز.
#;۱۶۰آخرين رده بندي اعلام شده از سوي فيفا نشان ميدهد كه تيم ملي فوتبال الجزاير در بدترين موقعيت در تاريخ فوتبال اين كشور، در رده ۱۰۱ جهان قرار گرفته است.
علاقه مندي و گاه عشق ديوانه وار نسبت به فوتبال، سابقه طولاني در ميان جوانان و حتي بزرگسالان الجزايري دارد، اما اين تيم سالهاست كه برغم درخششهاي دهه گذشته، با بحران موفقيت در ميدانهاي افريقايي و جهاني روبروست.
فارغ از ابعاد ورزشي اين رشته جذاب، الجزاير همچنين سالهاست كه درگير مسايل جنبي و اجتماعي مربوط به فوتبال است.
خشونت در ورزشگاهها و درگيري ميان طرفداران فوتبال داخل و خارج از ورزشگاه، در سالهاي اخير به يك پديده اجتماعي مورد توجه ناظران مسايل اجتماعي تبديل شده است.
اين پديده پس از پايان مسابقات مهم، امري است كه رفته رفته ابعاد وسيعي بخود ميگيرد و بخصوص با نزديكي پايان فصل فوتبال، تشديد ميشود.
در همين حال، فضاي ناسالم و ناامن حاكم بر ورزشگاهها بحدي است كه با وجود نبود ممنوعيت قانوني براي حضور زنان، نه تنها هيچ زن و دختري به ورزشگاه نميرود، بلكه بسياري از مردان نيز از رفتن خودداري ميكنند.
معمولا با پايان هر مسابقه فوتبال بويژه اگر پيروزي شيرين يا شكستي سخت نصيب يكي از دو تيم بويژه تيم ميزبان شود، خيابانهاي اطراف ورزشگاه و در مواردي مركز شهر كاملا ناامن ميشود، هيچ شهروندي پياده يا سواره جرئت عبور از كنار يا مقابل سرمستان شاد يا خشمگين را ندارد، خودروهاي پارك شده در حاشيه خيابان با چوب و سنگ ناجوانمردانه نوازش ميشوند و موج تماشاگران همچون سيلي از هر جا كه عبور ميكند آثار تخريبي خود را بجا مي نهد.
اين درحالي است كه كارشناسان و ناظران مسايل اجتماعي نسبت به روند تقويت اين پديده ابراز نگراني كرده و بر ضرورت يك حركت ملي از سوي دولت و فدراسيون فوتبال براي چاره انديشي در اين زمينه تاكيد ميكنند.
به اعتقاد آنان، عدم برخورد جدي با آشوبگران و نيز تيمهايي كه طرفداران آن نظم ورزشگاه و شهرها را برهم ميزنند، سبب شده است كه اين پديده هر روز فربه تر شود.
مطبوعات از اين مشكل بعنوان يك فاجعه و وبا ياد ميكنند و خواستار چاره جويي براي آن هستند.
به گفته آنان، مسايل اجتماعي مربوط به نسل جوان بايد بصورت يك مجموعه فراگير راهبردي و اجرايي در زمينههاي مختلف تحصيل، خانواده، كار، اوقات فراغت و ازدواج مديريت شود و بخشي از اين مديريت نيز مديريت مسايل ورزشي است.
