فرهنگي. محمدي . مطبوعات . سينما
منوچهر محمدي تهيهكننده سينما معتقد است كه كشف استعدادهاي نهفته در سينما مهمترين نقشي است كه منتقدان و نويسندگان سينمايي در اين عرصه مي توانند ايفا كنند.
وي در نشست بررسي جايگاه نقد و نوشتار در سينماي ايران، افزود: پيشنهاد مي كنم منتقدان در مورد توانايي كارگرداني كه اراده كرده است در ژانري فيلم بسازد ، كمك كنند، زيرا گاهي اوقات ما فيلمسازان تصميم به تعويض لاين و تجربه اندوزي در عرصه كار ميگيريم كه اين خيلي مناسب نيست.
به گزارش روز دوشنبه خبرنگار ايرنا، نشست تخصصي بررسي جايگاه نقد و نوشتار در سينماي ايران با حضور فيلمسازان،منتقدان ، نويسندگان سينمايي و اصحاب رسانه در خانه سينما برگزار شد.
محمدي پيشنهاد داد كه منتقدان با تحليل دقيق فيلم به شريك ناپيداي فيلمنامه بعدي فيلمسازان بدل شوند و در اين ميان از دايره محفوظات و اطلاعات عمومي سينماي غرب خارج و به عناصر بومي سينماي ايران توجه كنند.
اين تهيهكننده تصريح كرد: منتقدان بايد براي تحليل و ارايه نقد از يك اثر از ديگر دانشها و كارشناسان كمك بگيرند،چرا كه در حوزه آكادميك آدم هاي توانايي داريم ولي با اين وجود، كاستي در آثار سينمايي ما زياد است.
به عقيده او، سينما عرصه خوبي براي بررسي حيات اجتماعي است و منتقدان مي توانند زبان ديگر كارشناسان را به زبان شيرين سينما ترجمه كنند.
سخنگوي شوراي عالي تهيهكنندگان با اشاره به رابطه نقد و توليد در سينما، گفت: متاسفانه در رسانههاي رسمي همچون سيما، مقوله نقد همزمان با اكران آثار ايراني صورت نميگيرد و به صورت كمرنگ رنگ و با فاصله انجام ميشود و ملاحظات رسمي بر اين مقوله حاكم در رسانه تلويزيون حاكم است.
به گزارش ايرنا، تهيهكننده فيلم ميم مثل مادر ادامه داد: تلويزيون اگر در حوزه نقد و نظر به كمك فيلمسازان بيايد ، شايد فشارهاي غير ضرروي از سينما كاسته شود.
به گفته محمدي، نقد ميتواند زمينه و بستري براي جذب مخاطبين تازه باشد:
نقدي كه در مطبوعات وجود دارد حد ميانگيني در ان وجود ندارد يا نقدها خيلي تخصصي و قابل فهم براي عدهاي محدود است يا داراي زباني هجو ، كنايه و طنز است .
مدير عامل اسبق خانه سينما افزود: مشكلي كه ما در سينما داريم ، منتقدان نيز در حوزه نقد به آن دچار هستند، ما در برخي اوقات نميدانيم براي چه كسي و گروهي فيلم ميسازيم ، منتقدان هم نميدانند.
وي تاكيد كرد: جنس ادبيات نقد ما در حوزه سينما داراي اشكالات جدي است و منتقدان و نويسندگان سينمايي با دقت و وسواس بيشتر ميتوانند به يك زبان در اين حوزه برسند.
